♥ kletshoekje > Verhalen & Gedichten > Mening ? - 1

1 

Oké, de verveling zuigt hard dus ik schreef dit;
Mag ik meningen?
Oja, heb je gelijk de verklaring voor het weer (:

De regen kletterd tegen mijn ramen, hele druppels spatten uiteen tot duizenden nieuwe. De bomen waaien zacht heen en weer, wiegend op het ritme van de regen. De lucht is één grijs vlak, zonder enkel verschil of iets dat dit patroon kan doorbreken.
Alles bij elkaar is een droevige situatie. Kijkend naar buiten bedenk ik me hoe het had moeten zijn. Zon, een blauwe lucht met misschien wat wolken en een zachte bries. Voorjaarsvakantie staat toch voor het voorjaar. Bij voorjaar denk je aan warmte, Buiten rondlopen zonder jas.
Maar deze vakantie is geen warme, fijne vakantie. Het is een misdaad. Sneeuw en regen. Waarschijnlijk zijn ze daarboven boos ofzo. Of verdrietig.
Stel je voor. Een meisje van jou leeftijd, geen ouders, gebroken vanbinnen. Zwijgt, vertrouwd niemand en zit in de stille leegte. Dan moet je soms toch huilen. Dat kan je toch niet altijd ophouden ?
En soms is ze boos, kan ze het begrijpen. Dan kan ze alles op zijn kop zetten en smijt ze alles door het niets. Dan maakt ze een hels kabaal, dan gilt ze en stromen de tranen van woede. Stille tranen die lopen zonder geluid. Dan stampt ze en gooit ze lampen kapot tegen de vloeren, die er niet zijn. Dan kan ze het niet begrijpen.
En dan is ze weer net als eerst. Stil, gebroken, wantrouwend en zwijgend. Dan kijkt ze naar beneden met een kille blik. Van haar gezicht valt niets af te lezen. Je ziet geen blijdschap noch verdriet. Haar pijn is onverdraaglijk.
Ze kijkt neer op ons, ons dat zich mensen noemt. Ons dat zich zielig vind als ons valt van trappen of struikelt en schrammetjes heeft. Ons dat huilt om de kleinste dingen, en overal over klaagt.
Ze kijkt neer en denkt, maar waarover weet niemand. Ze denkt over de moeilijkste dingen, over de makkelijkste dingen, over dé  dingen.
Soms wil ze vergeten, vergeten alles. Dan gaat ze dromen. Dromen met haar ogen open. Haar lichaam vult zich met warmte en ze begint te stralen. Ze denkt over de mooie dingen. Hoe het had kunnen zijn. Had kunnen zijn. Dat maakt haar dan weer boos, die had, die verleden tijd van hebben. Dan realiseert ze zich dat ze het nooit zou hebben.
Dan begint ze weer te tieren en gillen, te stampen en geluidloos huilen.
En nadat ze los is gegaan, kan ze alleen nog maar huilen, soms een hele dag. Of nacht. Maar nachten zijn anders. Tijdens nachten slaapt ze en droomt ze over dromen zonder dingen. Ze droomt het niets, het leven dat ze lijdt. Daarboven.
Zij bepaalt jou vakantie. Haar gedrag of humeur. Haar verdriet, haar blijdschap. Dan moet je je eigenlijks indenken hoe het voor haar is.
Jammer voor mijn vakantie. Maar het is nog zieliger voor haar. Dus ik besluit niet meer te kijken, ik laat het meisje voor wat ze is. Ik kan het weten.