|
jampie-my
|
Geplaatst op 08-08-2011, 11:31 |
Reageer
|
Berichten: 2350
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Dag jongens,
alweer lang geleden dat ik echt op dit forum gezeten heb. Druk geweest, denk ik dan. Ik heb weer het gevoel van me af te moeten schrijven, en ik zou geen andere, rustige plaats weten waar ik dit kan doen, dan hier. Vandaar dat ik er weer ben. Hallo =]
8 augustus 2011
Vandaag heb ik 8 maanden met mijn vriend, ik wilde dat ik het kon vieren. Alleen zou ik niet weten hoe, alleen. Hij zit de komende 2 weken bij zijn vader, vakantiewerk.
Vandaag is de eerste dag zonder hem, maar aangezien ik mijn hele voorgaande vakantie met hem heb doorgebracht, voel ik me nu erg alleen.
Er is van alles wat ik kan en zou moeten doen, enkel krijg ik mij er niet toe aangezet. Ik zou graag, maar ook weer niet. Er zit iets rusteloos in mij dat graag naar buiten wilt, enkel niet in de eenzaamheid.
Ook al had ik me er zo op verheugd een paar dagen voor mijzelf alleen te hebben, nu kan ik het niet handelen. Het voelt een beetje alsof ik faal in mezelf zijn.
Wanneer ik nu om mij heen kijk zie ik een grote bende, die geordend en opgeruimd moet worden. Ik weet ook dat ik niet verder kan, wanneer ik dat niet opruim. Enkel krijg ik het niet geordend omdat ik nog niet verder kan. Een achterlijke cirkel die ik niet verbroken krijg.
Het is vreemd weer te schrijven, sinds ik iets met mijn vriend heb, heb ik niks meer geschreven. Hoe het kan weet ik niet, maar ik krijg alles aan hem vertelt. Het is voor het eerst dat ik iemand volledig vertrouw, wonderbaarlijk.
Toch moet ik de dingen ook op een andere manier uiten. Ik kwam tot de conclusie dat ik mijn 'eigen' mis. De dingen die ik voor mezelf deed.
Schrijven, tekenen, rustig voor me uit staren terwijl ik muziek luister en/of een sigaretje rook, dingen ondernemen met vrienden, of alleen met mezelf.
Natuurlijk kan ik deze dingen ook met hem doen, maar waar ben ik zelf dan? Ik heb het gevoel mijzelf te verliezen en één te worden met hem. Dat er alleen nog 'ons' is, en niet meer 'mij'.
Dit wil ik niet, daarom dat ik ook besloten heb dit hier te schrijven. Zodat ik sowieso ergens een stukje mij heb, het stukje dat jullie dan kennen. Dat jullie lezen, en doordat jullie dat doen houden jullie mijn 'ik' in leven.
Dit bericht is gewijzigd op 08-08 11:32.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Our greatest glory is not in never falling, but in rising after each time we fall. |
|
|
|
|
|
|
|
|
jampie-my
|
Geplaatst op 08-08-2011, 19:16 |
Reageer
|
Berichten: 2350
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
8 augustus nog steeds.
Zo zie ik maar weer dat wat ik denk, meestal ook uitkomt. Vanmiddag heb ik met 2 vrienden gepland vanavond een film te kijken, en met een stuk of 5/6 om morgen met zijn allen hier te zitten.
Een halfuurtje geleden had ik mijn vriend aan de telefoon, helemaal verdrietig omdat ik dingen met vrienden ging overnemen. We weten allebei dat we jaloers zijn, alleen begrijp ik niet dat hij het mij niet gunt om dingen te ondernemen.
Het begin van vandaag heb ik niks kunnen ondernemen, ik was rusteloos en verward. Hier heb ik uit kunnen komen en ik heb dingen kunnen plannen, ik was trots op mijzelf. Waarna hij, wanneer hij eerlijk was, eigenlijk zou vinden dat het zo had moeten blijven als het was. Omdat hijzelf niet vrolijk is hoef ik dat ook niet te zijn. Wat ik een drogreden vind.
Nu ook praten we op msn, en heb ik enkel het gevoel dat hij mij probeert te kleineren. Dat doet hij niet, hij ziet het namelijk niet. We praten over muziek en gitaarspel, hij heeft het over een positie. Ik begreep zijn benaming hiervoor niet, na doorvragen ontdekte ik wat het is, iets heel simpels. Nu zegt hij: 'Ik dacht dat je dat snapte' Ik meld dat ook te doen, waarop hij mij erop wijst dat ik dat niet deed.
Nu vraagt hij of we 'ermee' op kunnen houden.
Het geeft mij het gevoel dat hij denkt dat ik het toch niet zou kunnen begrijpen. Het maakt dat ik mij dom voel.
Bij dit soort dingen vraag ik mij af waarom ik zo'n verschrikkelijke aanstelster ben. Kleine dingen raken mij veel sterker dan ze zouden moeten, en dit heb ik ook aangewakkerd bij mijn vriend. Terwijl we belden moest hij huilen, omdat hij niet bij me is, omdat hij moet werken, omdat hij dingen met mij wil doen, in plaats van dat mijn vrienden dat doen.
We maken het onszelf zo moeilijk, zoveel moeilijker dan zou moeten. Ik begrijp het niet, en dat maakt dat ik mijzelf machteloos voel. Zou ik niet mogen liefhebben? Geen vrienden mogen hebben? Geen dingen mogen ondernemen?
Waarom zie ik alleen zijn als een gunst en hij als een vloek?
Dit bericht is gewijzigd op 08-08 19:16.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Our greatest glory is not in never falling, but in rising after each time we fall. |
|
|
|
|
|
|
|
|
jampie-my
|
Geplaatst op 09-08-2011, 15:13 |
Reageer
|
Berichten: 2350
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
9 augustus
Gisteren ben ik dus naar mijn vrienden gegaan, we hebben films gekeken en gelachen. Ook heeft mijn vriend twee keer opgebeld, snikkend over de lijn, en af en toe met pauzes alsof hij het spreken was verleerd. Hij vond het verschrikkelijk bij zijn vader, hij wilde terugkomen, bij mij zijn.
Enkel legde dat een druk op mijn plezier, ik heb geen medelijden meer enkel ergernis. Deze ergernis stapelt zich op, waarom zet hij zich er niet gewoon overheen? Ik was en bén zo blij dat ik plezier kan hebben, ik voel me zo gelukkig. Iets dat al lang niet is voorgekomen op deze manier. Natuurlijk ben ik gelukkig met hem, maar dat is anders. Nu ben ik namelijk gelukkig met mezelf.
Ook ben ik bij mijn vrienden blijven slapen, het stormde flink gisteravond en het was niet verantwoord door het onweer naar huis te fietsen. Hierover zat hij ook in de rats, ik bij twee jongens, dat kon toch niet? Ik begrijp hem, heus, alleen wil ik het niet. Ik wil kunnen doen wat ik wil, hoe en met wie. Ik wil verder gaan met het maken van plezier.
Overmorgen avond komt hij thuis, dan zal ik dolblij zijn. Hem een massage geven, met hem knuffelen. Alles aan horen wat hij te vertellen heeft, omdat ik graag naar hem luister. Maar vertellen wat ik zelf op mijn hart heb, dat hij irritant was en dat ik verschrikkelijk veel plezier had met vrienden, dat gaat niet. Hij zal het niet begrijpen, denken dat ik liever met vrienden ben dan met hem. Misschien dat ik hem uit kan leggen dat ik meer 'ik' nodig heb. Ook al kan ik geen genoeg krijgen van 'wij'. Ik houd van hem.
Dit bericht is gewijzigd op 09-08 15:15.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Our greatest glory is not in never falling, but in rising after each time we fall. |
|
|
martnoort
|
Geplaatst op 09-08-2011, 16:02 |
Reageer
|
Berichten: 1511
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
ik denk dat iedereen het er wel over eens is dat je echt heel mooi schrijft.
waarom kan je vriend je niet afentoe iets voor jezelf laten doen, jullie zijn al 8 maanden samen dus dan vind ik het niet gek als jullie allebijzelf wat willen gaan doen. en vertrouwt hij je niet ofzo? dat ie het niet leuk vind dat je bij die vrienden bleef slapen.
ik snap dat ie het liefst altijd bij je is, maar hij moet weten dat je soms ook iets zonder hem wilt doen, en dat je van hem houd, maar niet 24/7 bij hem hoeft te zijn.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
 |
|
|
jampie-my
|
Geplaatst op 10-08-2011, 10:07 |
Reageer
|
Berichten: 2350
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
Op 09-08-2011, 16:02 martnoort schreef:
ik denk dat iedereen het er wel over eens is dat je echt heel mooi schrijft.
waarom kan je vriend je niet afentoe iets voor jezelf laten doen, jullie zijn al 8 maanden samen dus dan vind ik het niet gek als jullie allebijzelf wat willen gaan doen. en vertrouwt hij je niet ofzo? dat ie het niet leuk vind dat je bij die vrienden bleef slapen.
ik snap dat ie het liefst altijd bij je is, maar hij moet weten dat je soms ook iets zonder hem wilt doen, en dat je van hem houd, maar niet 24/7 bij hem hoeft te zijn.
|
We hebben deze 8 maanden niks anders gedaan dan samen zijn en dingen met zijn tweeën doen. Het lijkt me een lastige omschakeling.
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Our greatest glory is not in never falling, but in rising after each time we fall. |
|
|
jampie-my
|
Geplaatst op 10-08-2011, 10:13 |
Reageer
|
Berichten: 2350
gebruiker
Verstuur privé bericht
|
10 augustus
Ik heb gister met mijn moeder gepraat, over hem, mezelf en hoe zij dit ziet zitten. Mijn moeder is het met me eens, we moeten 'ik' zijn en blijven. Alleen zijn we zo ook op een probleem gestuit. Hij had niet echt een 'ik', zijn leven bestond een beetje uit het laten gaan met de stroom. Hij dobberde wat heen en weer en heeft nooit een eigen inbreng gehad -of moeten hebben-.
Gezamenlijk hebben we veel dingen gedaan en ondernomen, we hebben geen moment gedobberd. Enkel ben ik hem vergeten te leren hoe hij zelf moet stoppen met dobberen, hij is bang. In zijn eentje wil hij het niet proberen, houdt hij zich vast aan de dingen die hij heeft. Met mij is het oké, dan doen we het samen.
Hij lijkt innerlijk nog zo ontzettend jong, hij moet nog zoveel groeien om gelijk te komen met de mensen om ons heen. Ik heb besloten hem daarmee te helpen de komende weken, kijken wat er komt, of hij een mening vormt.
Gisteravond heb ik met 4 vrienden op mijn kamer gezeten, super gezellig. Gelachen, waterpijp gerookt, flauwe grappen gemaakt en liggen dollen. Simpelweg leuk. Ik ben blij zoiets ondernomen te hebben. Dat ik wat deed dat mij mijzelf laat zien op de gemakkelijkste manier, zonder aanpassingen. Gewoon met vrienden, en mijzelf. Heerlijk 
Ik houd van hem
|
|
meld dit bericht aan een moderator
|
|
Our greatest glory is not in never falling, but in rising after each time we fall. |
|
|
|
|
De dagen verschuiven met de tijd - 1
