♥ kletshoekje > Verhalen & Gedichten > Een verhaal van school. - 1

1 

Toen ik nog in de tweede klas van de middelbare school zat, moesten we voor Nederlands een vervolg maken op een stukje verhaal dat we hadden gelezen.
Het vervolg-verhaal mocht slechts een pagina bevatten.


Hier is het verhaal:





Martijn rent naar het bos via de steentjespad die al bijna helemaal versleten is. Ouch auw – Martijn struikelt over een kei.    ‘ Wat een onzin! ‘ schreeuwt Martijn uit , ‘ wat moet ik hier dan wel niet mee , zit ik te rennen om mijn vriend te zoeken en dan brengt het lot mij aan het struikelen, wat een onbarmhartig lot! ‘      ‘ Wat een onbarmhartig lot ja!  Ik zit hierboven, ik hang in de boom boven je, haal me eruit, wil je? ‘ Martijn kijkt naar boven waar hij Joost ziet bungelen onder een boom.      ‘ Hey Joost hoe kom jij daar opeens terecht! Nu weet ik waarom je altijd zo zit te springen als we weer eens apenkooien gaan spelen bij gymnastiek. ‘ Martijn dat is niet grappig, ik ben naar boven geklommen omdat ik, opeens uit het niets, of toch wel van iets, vogels zag opschrikken in een colonne, en toen ben ik maar in de boom hierboven jouw geklommen omdat vogels, of nee evenzo alle dieren onraad al van de verte kunnen ruiken- eerder dan mensen hoor! ‘      ‘ Weetje Joost man! Misschien hoor je dan niet die verrotte bananen van je, die toch altijd al zo bruin zijn en ,  doordat je ze in je stevige boeren knuisten vasthoudt, ook nog weliswaar geplet worden, niet hier te midden van deze mooie bos neer te gooien, want dat ( en dan zegt Martijn het met een overdreven accent) ruiken de vogels en schrikken daar van weg want waar bananen zijn,zijn apen en waar apen zijn…  ‘      Joost heeft zich inmiddels al losgerukt, van waar hij aan zijn vest aan de boom vastzat en staat nu pal tegenover Martijn, woedend over wat hij heeft gezegd  over boeren en over wat hij bedoelt met die apen. Joost duwt hem van zijn kant en rent huilend weg, niet via die veilige zanderige, of evenzo modderige, ofwel steentjes pad, maar via die twee grote dikke bomen  die tegenover Joost staan. Verder het binnenwoud in.      Martijn staat op en mompelt dat zoiets ook weer niet nodig had hoeven te zijn voor zo een goeie humor, waar alle kinderen van zijn school altijd om lachen, en waar hij iedereen voor schut mee kan laten zetten. Martijn verstijfd opeens helemaal,      ‘ wacht , maar, maar, dat was helemaal niet de bedoeling Joost om je voor schut te laten zetten! De insecten  zijn je beste vrienden en die lachen ook mee kijk dan toch, je beste vrienden hebben ook schik! Martijn wijst ternauwernood naar een larve  die in de sneeuw kruipt. ‘      Maar het heeft helemaal geen zin, dus bedenkt Martijn opeens dat hij achter Joost moet aanhollen, het binnenwoud in. Hij ziet Joosts mooie insecten ring en pakt hem op, er zit een bloedvlek op. Het suist binnen Martijns’  hoofd, wat moet hij hier nou van denken- niks!!! Hij moet doorgaan met Joost te zoeken en hij rent weer verder het binnen woud in. Nu daalt hij snel de helling af en komt hij langs een boshuisje, er staat iets op geschreven “  Welkom in mijn verzoenende huisje”      Martijn aarzelt even, en gaat naar binnen, als hij binnen is gebeurt er iets…      Heel fijns, want hij ziet een hond liggen op de sofa van het huisje, en die bied zich gelijk als gids aan om Joost mee te helpen gaan zoeken. Dus nu rennen  ze allebei naar buiten en gaan dieper het binnenwoud in. Martijn ziet allemaal stukjes vodden van Joosts vest er zitten bloedspetters op; Martijn begon te huiveren en rende verder. Hij komt langs een pad en slaat rechts af. Vanaf hier kan Martijn het meer zien aan de linker kant, hij ziet iets in het meer bewegingloos drijven, de hond rent er al vast naar toe en Martijn holt achter haar aan en eenmaal bij het water aangekomen ziet Martijn het, het is Joost die daar zo bewegingloos ronddrijft!!! Martijn zwemt er als de wieden weer naar toe, hijgend zwemt hij door het moerassige water, Martijn is nog 10 meter van Joost af, Als ik niet zulke stomme dingen tegen Joost had gezegd, leefde hij nu waarschijnlijk nog! Joost had allang moeten reageren van al dat uit liefde wilde gespetter, maar Joost reageerde niet en toen Martijn nog maar twee meter te gaan had , zag hij een snee aan de rechterzijkant van zijn ribben. Wat! En als Martijn nog dichterbij komt, zegt hij nog driemaal keihard ,,wat ! “ want, Joost heeft ook flinke sneeën aan zijn rechter voet en aan zijn linker kuit, dan schreeuwt Martijn het uit. ‘ Dit klopt niet! ‘      Inderdaad klopt het niet wat je tegen mij hebt gezegd nee, zegt iemand op een rustige toon.      Martijn ziet eventjes wazig voor de ogen en slikt wat water in, vervolgens spartelt hij met zijn benen in het water om niet kopje onder te gaan en kijkt hij op en ziet dat Joost erg nuchter naar hem zit te staren. ‘ Maar Joost! ‘ Ik dacht dat je gewond of zelfs dood was! Joost bleef hem aanstaren en zegt dan opeens, ‘ ja dan had je die humor van je maar achterwegen moeten laten hé? ‘ Maar hoe kom je dan aan die wonden op je ribben en aan je voeten!      Tja, ik had al een tijdje voordat ik bij de rivier aankwam mijn kleren uitgedaan om mijzelf hier te kunnen reinigen van jouw  stomme humor, en vervolgens tot rust te komen. Maar het ongeluk trof mij en ik ging via de doornen weg , nou ja zo noem ik ’m maar, omdat er nog geen officiële naam voor is.      ‘ Oké Joost zoals ze het zeggen : “eind goed al goed” zullen we dan nu weer met een schone lei beginnen? ‘      ‘ Maar natuurlijk, Mijn wraak is heerlijk zoet geweest. ‘ Fijn, dan gaan we nu maar snel naar vaste grond, ‘ want de schik begint me hier een beetje rond te hangen, ‘ zij Martijn. ‘ Ze zwommen naar vaste grond toen Joost opeens de diepte in werd gesleurd, het water kleurde rood. Als een bange haas haastte Martijn zich naar vaste grond, hij beefde van angst over Maar wat zal hij dan wel niet op de kust aantreffen?, ‘ sodeju!!! ‘ Schreeuwt Martijn uit.





Nawoord:


Nu ik dit heb gelezen, nadat ik al vele boeken heb gelezen, denk ik " de interpunctie kan wel beter "
Maar goed, ik laat het voor wat het is.